Olędrzy

Olędrzy - osadnictwo wywodzące swą genezę z Niderlandów dotarło do Polski w dobie reformacji religijnej już w XVI wieku. Osiedlali się od drugiej połowy XVI w. w dolinach wielu polskich rzek, ale szczególnie upodobali sobie dolny odcinek Wisły i Żuławy.

Pochodzili z Niderlandów i Fryzji. Najpierw przed emigrantami religijnymi stanęły otworem Prusy Książęce, jak i Królewswkie (teren Żuław). W kolejnych latach kolonizacja obejmowała tereny coraz głębiej w górę Wisły. Takie terminy w jęz. polskim: „olędrzy”, „olęndrzy” czy „olendrzy” a w jęz. niemieckim: „Holländer” i „Hauländer” stały się w następnych wiekach powszechne. To drugie słowo w jęz. niemieckim oznaczało tego co karczuje lasy. Holendrzy oprócz osad na terenach zabagnionych i mokradłach, zakładali wsie na karczunkach leśnych, suchych, z dala od zbiorników wodnych. Kryterium narodowościowe w odniesieniu do osadnictwa „olęderskiego” w Wielkopolsce nie stanowiło wyznacznika.

Olędrzy budowali chaty, które mogły stawić czoła powodziom, sadzili sady owocowe, wypasali zwierzęta domowe. Aby osuszyć ziemię, sadzili wierzby, które chłoną wodę z gruntu, wznosili wały przeciwpowodziowe. Osiedlanie Olędrów związane było z potrzebą zagospodarowania i zabezpieczenia terenów nadwiślany przed powodziami.

Źródła

• www.bip.minrol.gov.pl
• www.pomorska.pl