Kościół św. Jakuba w Toruniu

Kamień węgielny został wmurowany w 1309 r., a sam kościół był budowany do 1350 r. Kamień węgielny pod budowę położył biskup Herman. W tym samym roku rozpoczęto budowę prezbiterium. Do roku 1340 ukształtowano bryłę kościoła. Około 1345 r. został on oddany siostrom cysterkom, a potem kościół przejęły benedyktynki. Od 1557 r. służył on nowomiejskim protestantom. Po benedyktynkach świątynię przejęli księża diecezjalni.

Kościół św. Jakuba ma bogatą historię. Wnętrze kościoła kryje cenny zespół zabytków, z których część została tu przeniesiona po zburzeniu przez Prusaków kościoła dominikanów w XIX w. Kościół ten to dawna fara Nowego Miasta Torunia, która położona była przy wschodnim narożniku Rynku Nowomiejskiego.

Najstarszy i największy dzwon w kościele waży prawie 800 kg i pochodzi z okresu drugiego pokoju toruńskiego, czyli z około 1466 r. Podczas wojny północnej w 1703 r. wojska szwedzkie zarekwirowały 2 największe dzwony. Jeden z nich, zwany Thornan znajduje się w katedrze w Uppsali.

Wielki dzwon, który cieszy oko i ucho Szwedów i cieszy się sławą największego średniowiecznego dzwonu w Szwecji.

Szwedzi zrabowali z kościoła św. Jakuba również największy dzwon. Ten pochodzący z 1634 r. i ważący około 6,2 tony dzwon pękł w trakcie transportu i cztery lata później został przetopiony. Obecnie wisi w katedrze prymasowskiej w Uppsali do dziś pozostając największym szwedzkim dzwonem.

Nieliczni wiedzą, że w tym właśnie kościele znajduje się słynne "Drzewo Życia" - jedyny egzemplarz w całej Europie.

Drugi dzwon pochodzi z 1847 r. Jest pęknięty od wewnątrz i na dzwonnicę już raczej nie wróci.
Autor: Karina Bonowicz