Walenty Zieliński (1877 – 1947) - był synem Józefa i Elżbiety z Wysłouchów, wnukiem Gustawa Zielińskiego. Do 1914 roku redagował pismo „Wieś i Dwór”. Brał udział w I wojnie światowej jako żołnierz rosyjski. Później był oficerem artylerii w I korpusie Wojska Polskiego. Po zakończeniu wojny wykładał literaturę polską w szkole średniej. Napisał kilka tomików poezji („Królewskim szlakiem”, „Czarodziejskie wiano”, „Szalona bateria”, „Stara kaplica”, „Gehenna Warszawy”). Należał do Towarzystwa Naukowego Płockiego.